Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

To Nησί

Θα ναυαγήσω
απόψε φίλε μου
σ' ένα νησί
χωρίς εσένα
και θα 'μαι μόνος
στη μέση θα 'μαι
ενός απέραντου ωκεανού

Παρέα θα' χω
μόνο ένα δέντρο
έτσι να κάθομαι
κάτω απ' τον ίσκιο του
να του μιλάω
κι ας μην μ' ακούει.
Εγώ θα λέω
για όλα τα όμορφα
μαζί που ζήσαμε
και τα χαμόγελα
αυτά που μαζέψα
φίλε μαζί σου
όλα τα χρόνια

Θα ναυαγήσω  
απόψε φίλε μου
συγχώρεσε με
δεν θελω δίπλα μου
άλλον κανένα
μόνος μου θέλω
μόνος μου να 'μαι
μόνος εγώ
κι οι αναμνήσεις μου
όπως τις ξέρω
όπως μ' αρέσει
να τις θυμάμαι
άλλον δεν θελω
κι άλλον να μαθω
να αγαπάω
έτσι εγώ θέλω
να συνεχίσω
γιατί πιά άλλο
πιά δεν αντέχω
να λέω αντίο.

Θα ναυαγήσω
απόψε φίλε μου
σ' ένα νησί
και θα 'μαι μόνος
στη μέση θα 'μαι
ενός απέραντου ωκεανού
παρέα θα 'χω
μόνο ένα δέντρο
χωρίς εσένα
καλέ μου φίλε
συγχώρεσε με
μα δεν τ' αντέχω
να σε κοιτάζω
καθώς γερνάς.


Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

Συνεπιβάτες στο ίδιο ψέμα

Κάθε πρωί σταματημένοι στα φανάρια
τα μάτια σου τ' ανήσυχα
νιώθω να με κοιτάζουν
πίσω απ' τα μαύρα σου γυαλιά

Κι έτσι, χωρίς χαμόγελα
δικαιωμένοι πια κι οι δυό
πατάμε γκάζι

Γκάζι και κόρνα
κι όλα θα τα προλάβουμε
κι όλα θα τ' αποκτήσουμε
κι όλους θα τους περάσουμε
γλυκειά μου

Το ντεπόζιτο μονάχα μην ξεχάσουμε
Να το γεμίσουμε στο φούλ

Εμείς θα ξεμείνουμε μόνο
από αλήθειες κι από καλημέρες

Εμείς θα είμαστε ευτυχισμένοι
κι ας μείνουμε δυό ξένοι
συνεπιβάτες
στον ίδιο δρόμο
στην ιδια πόλη
στον ίδιο κόσμο
στο ίδιο ψέμα

Και πιά δεν μας νοιάζει να είμαστε μόνοι
αρκεί που δεν είμαστε οι μόνοι.


Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

Το τέλος του κόσμου

Στα μάτια θα θέλα να σε κοιτάξω Τώρα που μας έμειναν λίγες μέρες Λίγες ώρες Τώρα που είναι πια αργά Στα μάτια θα θελα να σε κοιτάξω και να σου πω όλα όσα μίσησα σε σένα την υπεροψία τον εγωισμό την καχυποψία την αγένεια και το ψέμα σου και μια φορά που με μαχαίρωσες πισώπλατα Και μετά θα σου ΄λεγα και για όλα αυτά που σε σένα με ενοχλούσαν τις χαζές σου συνήθειες το θράσος σου το εκνευριστικό σου γέλιο και που χάθηκες μια μέρα δίχως λόγο Και στο τέλος θα σε κοίταζα και θα σου ΄λεγα για το πόσο λυπάμαι που δεν ήμουν εκεί στις δύσκολες στιγμές σου που δεν σου είπα ποτέ όλη την αλήθεια που δεν έκανα τον κόπο να σε γνωρίσω πιο βαθιά που μου είπαν ψέματα για σένα και τα πίστεψα που δεν σου έδειξα ποτέ πόσο σε νοιαζόμουν που ήρθες και γέμισες την ζωή μου που δεν σου ΄πα ποτέ σ αγαπώ Όλα αυτά θα θελα να σου πω που ποτέ δεν στα είπα γιατι πίστευα ότι πάντα θα υπάρχει ο χρόνος ότι θα ΄ρθει η κατάλληλη στιγμή που τελικά ποτέ δεν είναι κατάλληλη και μας ποτίζει η ντροπή το συμφέρον η αδιαφορία η δειλία κι ο καθωσπρεπισμός Κι όλο περίμενα κι όλο ανέβαλλα Και τελικά δε είπα τίποτα ούτε σε σένα αλλα ούτε και σε μένα Δεν ξέρω αν ποτέ θα το κάνω. Αλλα θα το ΄θελα και δεν θα ξεκινήσω από ένα άντε γαμήσου Αυτό θα το αφήσω τελευταίο Θα αρχίσω με ένα σε ευχαριστώ και συγνώμη. Ισως μετά, να μην έχω ανάγκη για τίποτε άλλο.





Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Μιά μέρα μαζί σου

Αν είχα άλλη μια μέρα μαζί σου,
θα σ έπαιρνα με τ αυτοκίνητο
να κάνουμε μια μεγάλη βόλτα.

Θα πηγαίναμε στου Φιλοπάππου
εκεί, στα πέτρινα δρομάκια,
να τρέξουμε
και να χαθούμε.
Ανάμεσα στα δέντρα.

Και θα ξαπλώναμε πάνω στα λουλούδια
και δεν θα μας ένοιαζε κανένας και τίποτα.
Και μετά θα βρίσκαμε
ένα παγκάκι να αγκαλιάσουμε,
να φάμε τον ήλιο με το κουτάλι.
Να χορτάσουμε.
Μέχρι να σκοτεινιάσει.

Αν είχα άλλη μια μέρα μαζί σου
θα σου αγόραζα ένα μεγάλο παγωτό φράουλα
και θα καθόμασταν εκεί μπροστά απ το σπίτι σου
στο μεγάλο σκαλοπάτι.
Να χαζεύουμε τους περαστικούς
και τις στριμμένες γειτόνισσες.
Και θα γελάγαμε με τα αστεία ρούχα τους
και τα μουντά τους πρόσωπα
τα τόσο αγχωμένα.

Αν είχα άλλη μια μέρα μαζί σου
θα σ' έφερνα να κάτσουμε στο δωματιάκι.
Σ εκείνο, με την μπλε ζωγραφισμένη πόρτα.
Να απλώσουμε τις μπογιές μας πάνω στο τραπέζι
και να δοκιμάσουμε να πνίξουμε τον κόσμο στο χρώμα.
Και μετά, θα σε κοίταζα και θα με κοίταζες
όλο το βράδυ.
Και δεν θα μιλούσαμε
μέχρι να μας πάρει ο ύπνος
δίπλα στη σόμπα.

Αν είχα άλλη μια μέρα μαζί σου
θα ταν όλα τόσο όμορφα.
Τόσο υπέροχα όμορφα

Και δεν θα θελα τίποτα άλλο πια.
Τίποτα.

Ίσως μόνο,
άλλη μιά μέρα.

Μαζί σου.



Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Ταξιδιώτης

Τι άλλο να κάνω πια εδώ.
Στο ίδιο παράθυρο, στο ίδιο τραπέζι, στην ίδια σελίδα.
Με την ίδια πένα.
Οι λέξεις με ξανασυναντούν σαν παλιές αγαπημένες στο ίδιο λευκό τοπίο.
Διαμάντια που δεν γυαλίζουν πια.
Το μελάνι μου βάλτωσε κι εγώ έχω σκουριάσει σ αυτήν την παλιά καρέκλα.
Μου φωνάζει τρίζοντας κάθε μέρα πως δεν μ αντέχει πια. 
Ούτε κι εγώ με αντέχω.
Πρέπει να βγω έξω. 
Να κυλήσω. 
Να βρω την λάμψη, την περιπέτεια, τον λόγο.
Να πιω το πράσινο απ τα μεγάλα λιβάδια,
Να αγγίξω κρυστάλλινα νερά από χαμένες θάλασσες,
Να ακούσω άγνωστα χαμόγελα
Και να με ζεστάνουν χέρια που ποτέ δεν γνώρισα. 
Εκεί θέλω να πάω.
Χωρίς μολύβι και χαρτί, χωρίς ονόματα, χωρίς πρέπει. 
Όλα να γράψουν στο μυαλό. Χωρίς φόβο. 
Ότι αξίζει άλλωστε ποτέ δεν σβήνει.
Να τριγυρίζω όλη τη μέρα και να με παίρνει ο ύπνος τα βράδια
Εκεί. 
Όπου η τύχη μου ορίσει.
Στην κοίτη ενός ποταμού, σ ένα παλιό ξενοδοχείο η στο παγκάκι μιας πλατείας.
Δεν έχει σημασία ο προορισμός.
Σημασία έχει το ταξίδι και το ταξίδι είναι εκεί έξω και περιμένει.
Θα φύγω το αποφάσισα.
Οι λευκές μου ημέρες με προστάζουν.
Δεν μπορώ να μαζέψω σύννεφα πια, πρέπει να βγω έξω να τα κυνηγήσω. 
Ένα ταξίδι χιλίων μιλίων ξεκινά μ ένα απλό βήμα λένε.
Το απλό όμως είναι και το πιο δύσκολο
Λέω να κατηφορίσω τον πρώτο δρόμο που θα βρω μπροστά μου
και δεν με νοιάζει που θα βγάλει.
Σε ένα μικρό μονοπάτι ή σε μια πλατιά λεωφόρο. Δεν παίζει ρόλο.
Δεν υπάρχουν αδιέξοδα.
Είμαι ποιητής εγώ κι ανοίγω χωματόδρομους.
Κόντρα στο ρεύμα, κόντρα στον καιρό, κόντρα στον θάνατο.
Η ουσία είναι να πηγαίνω μπροστά.
Να γεμίσω παράσημα απ τον ήλιο τη βροχή και τη σκόνη.
Και να χαμογελάω. Σαν να μην υπάρχει αύριο.
Να μιλάω με τους ανθρώπους.
Θα καθόμαστε ολόγυρα σε μεγάλα ξύλινα τραπέζια και θα πίνουμε κρασί. 
Άγνωστος με άγνωστο. 
Και ζαλισμένοι να μου μιλάνε για τα όχι τους τα θέλω και τα γιατί τους.
Να ακούω τις ιστορίες τους τη νύχτα και το πρωί να φεύγω
αφήνοντας πίσω μου το γραφτό τους.
Χωρίς αντίτυπα.
Και να συνεχίζω. Με οποιοδήποτε μέσο με οποιοδήποτε τρόπο.
Στη θάλασσα θέλω να φτάσω να με φιλήσει η αρμύρα στο πρόσωπο.
Να πάρει γεύση αυτή η άνοστη ζωή.
Να τη χρωματίσω με δανεικό μπλέ
Και πρίν χορτάσω να κατέβω στο πρώτο λιμάνι λαθρεπιβάτης μιας εμπειρίας.
Κι εκεί να συμβεί πάλι το ίδιο.
Με τους ίδιους αγνώστους σε άλλο τραπέζι μια τέτοια στιγμή.
Και ξανά πίσω
Σε νέο ταξίδι.
Θέλω να κολυμπήσω όλο τον κόσμο.
Να γίνω ένας εξερευνητής που δεν θα ψάχνει για χώμα αλλά για λέξεις.
Που θα τις φυλάξω ευλαβικά στο πίσω μέρος του μυαλού μου μέχρι να ωριμάσουν. 
Κι ύστερα θα επιστρέψω. Στην καρέκλα που τρίζει.
Δεν θα ναι όμως ποτέ πια η ίδια.
Τίποτα δεν θα ναι.
Ξεκινάω σε λίγο.
Κι αφήνω πίσω μου το μέτριο παίρνοντας στις αποσκευές μου το πιο μικρό.
Το πιο απαραίτητο. 

Εμένα


Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

Αποκωδικοποιημένοι

Και συνεχίζουμε απτόητοι.
Χτισμένοι μέσα στα τσιμέντα,
εγκλωβισμένοι πίσω από σίδερα,
πνιγμένοι στα καλώδια.

Κλειδωμένοι πίσω από πόρτες ασφαλείας,
μέσα σε αστραφτερά αυτοκίνητα,  
ζαλισμένοι  μπροστά σε υπολογιστές.

Θαφτήκαμε κάτω από σωρούς χαρτιά,
χαλασμένα συρραπτικά και άδεια δοχεία μελανιών.
Μ αυτά τα όπλα πολεμάμε.
Κάθε μέρα.
Χωρίς στρατηγική.
Με λάθος στόχο.

Είμαστε αυτοί.
Που δεν γνωρίσαμε ποτέ τη μυρωδιά που έχει το χώμα.
Που δεν νοιώσαμε το άγγιγμα της βροχής.
Που δεν ξαποστάσαμε κάτω από ένα δέντρο μέσα στο λιοπύρι.
Που δεν ξέρουμε τι γεύση έχει ο καρπός τη ροδιάς.
Αυτός  που ωρίμασε,
από τον δικό μας ιδρώτα.

Όλα αυτά είναι τόσο έξω από μας.
Μάθαμε στα έτοιμα.
Όλα στο χέρι.
Πιστέψαμε  ότι πάμε μπροστά.
Ότι εξελιχθήκαμε.
Αλλά συναισθηματικά είμαστε ακόμα πρωτόγονοι.

Και συνεχίζουμε απτόητοι
να αναζητάμε την ψυχή μας
σε όλα αυτά τα άψυχα.
Στα τηλεκοντρόλ και στα βύσματα.
Στα λάπτοπ  και στους αποκωδικοποιητές.
Κι έτσι είναι τα χαμόγελά μας πια, δυστυχώς.

Μηχανικά.
Κι αποκωδικοποιημένα.


Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

Καθρέφτης

Είσαι ένας γυάλινος καθρέφτης
που όταν μέσα του κοιτάζεις
βλέπεις στα μάτια σου εσένα
και τρομάζεις

Ο αυστηρότερος κριτής σου
σε κάνει πάντα να δακρύζεις
νομίζεις ότι σε μισεί
έτσι νομίζεις

Είναι εκείνος που σου λέει
ποτέ ξανά τα ίδια λάθη
και κάθε μέρα σε ρωτάει
τι έχεις μάθει

Μην τον φοβάσαι κοίταξε τον
και ψάξε μέσα του τις λύσεις   
έχει κρυμμένες να σου δώσει
απαντήσεις
                           
Άκου με πρόσεξε μην σπάσει
γιατί όταν θρύψαλα θα γίνει
τι θα σου μείνει να κοιτάζεις
τι θα μείνει

Χίλια στο πάτωμα κομμάτια
θα είναι τα εγώ σου σκορπισμένα
θα κοροϊδεύουν ότι μοιάζουνε
με σένα

Δεν θα ναι ίδιος και το ξέρεις
γυαλί γυαλί κι αν τον κολλήσεις
δεν θα σαι συ όσο πολύ
κι αν προσπαθήσεις

Για αυτό καλά να τον φυλάξεις
και να του λες τα μυστικά σου
πες του τα πάντα κι άνοιξε του
την καρδιά σου

Να σαι ο γυάλινος καθρέφτης
που όταν μέσα του κοιτάζεις
βλέπεις στα μάτια σου σε σένα
ότι μοιάζεις